ว่าด้วยจิต

คนโง่ แม้เมื่อมีจิต ก็ไม่เห็นจิต
จึงไม่บริหารจิตใจตนแต่สัปดนไปบริหารคนอื่น
และมักขื่นขมที่ควบคุมคนอื่นไม่ได้

คนฉลาด เมื่อมีจิตก็เข้าใจจิตตนแม้จะไม่เห็นอยู่
จึงทู้ซี้ระวังรักษาและได้ประโยชน์บ้างตามกำลังสติสัมปชัญญะ

คนเจ้าปัญญา เมื่อมีจิตใจย่อมเห็นแจ่มแจ้งในจิตใจอยู่
รู้แจ้งพฤติของจิต และอำนาจแห่งใจ
จึงสามารถบริหารให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้เสมอ

Advertisement